بسم الله الر حمن الرحیم

راستی می دونی امشب خیلی دلم برات تنگ شده ,

دلم می خواد برم یه گوشه خلوت بشینم و یه عالمه گریه کنم ,

به خاطر اینکه تو این دنیا , تو آشنا ترین چهره دست نیافتنی لحظه های خوبم شدی .

دلم می خواد برم تو آسمون و به جای ماه قلبمو

رو مخمل لطیفش بذارم تا همه با دیدن صورت زیبای تو روی قلبم ,

بی قراریها و التهاب منو در نبودن تو باورشون بشه .

تو آخر خوب قصه هائی و یه رویای قشنگ ,

تو یه فرشته نجات توی کابوس وحشت خوابی

و یه دست مهربون برای نوازش گلبرگ .

تو یک حقیقتی , یک حقیقت بی پایان

تو رقص دلربای ساقه های طلائی گندم تو موسیقی لطیف بادی

تو یه غزل عاشقانه توی رساترین شعر ذهن کودکانه منی

تو مثل قهر بی ریای نسترن , زیبا و جذابی

تو آشوب دلتنگی غم انگیز دریا برای رسیدن به لحظه غروبی

تو مثل یه مروارید همخونه صدف نگاه منی

تو مثل یه سکوت قشنگ رو دستای پر از نیایش گل های یاسی

تو یک حقیقتی , یک حقیقت باور کردنی ,

یک وجود صبور و یک قلب پر از سخاوت تو واقعیت شیرین زندگی منی

 تو با وقارترین و با غرور ترین نقطه شروع بهشتی خنده های منی

تو یه باور قشنگی تو ذهن و قلب نا باور من

تو یه حس لطیفی

تو سر سختی غربت آسمون خواسته های شیرین روءیاهامی

شیواترین کلام شاعرانه من دوستت دارم . دوستت دارم

تو زیباترین و بی نظیرترین قاب عکس دیوار خالی نفس های منی

صدای تو زیباترین و شیواترین غزل بارون از آسمون پاک خداست

لطافت طنین لحن مهربون صدای تو ,

توی خلوت سکوت تن من زیباتر از لحن قشنگ یک گیتاره

تو دست نیافتنی ترین بهانه لحظه های پر از دلتنگی منی

تو اولین لبخند زیبا رو لبهای غصه دار منی

تو بهترین تکنواز آهنگ حضور بهار تو زمستون سرد دلمی

تو عارفانه ترین نور چشمای بی فروغ منی

تو مثل یه بوسه لطیف رو گلبرگ پاک گل شقایقی

تو زیباترین و بی همتا ترین آرایش کلبه کهنه قلب منی

تو زیبا ترین , مونس ترین و خواستنی ترین حقیقت دلربای                                                    

زندگی منی

                              دوستت دارم , دوستت دارم .

                                      ( لبخند بارانی )

بسم الله الرحمن الرحیم

هرچه از اعماق دلم فریاد بر می آورم ، کسی صدایِ مرا نمی شنود .

هر بار می اندیشم آخر چگونه در این دشتِ پُر از آهو ،

شکایتِ روباه را به درگاه شیرِ گرسنه تر از او بَرَم .

مهدی جان ،

می دانم که تو مرا می بینی و شاید که برای مظلومیتم اشک ریخته ای .

مهدی جان ؛

دیدی که چگونه برادر کوچکم را در آغوش پدر به پا بوسی خاک فرستادند  ؟

دیدی که چگونه دست رنجیدة مادرم ، از زیر آوار ،

قلب مقدس بیت المقدس را نشانم می داد .

من با این ذهن کوچک ، من با این دستان آلودة گناه ،

من با این دل غرق در رویاهای شیرین جوانی چگونه می توانم از تو بنویسم ،

از توئی که چون بهار معطر و پاکی ، از توئی که هر لحظه با دیدن اشتباه من

مانند کودکان معصوم می گرئی و من غافل از اعمال خویشتنم .

اما دل پر غصه من می داند که روزی از جادة خاکیِ کنار خانه ام عبور خواهی کرد .

چشمان همیشه تشنه ام می داند که تو روزری

از میان گل های فیروزه ای نیلوفر ، جوانه خواهی زد .

ای کاش همة گل های دنیا مال من بود

تا برای جای هر قدمت پرپرشان می کردم .

ای کاش روزی با خورشید از دلِ گرفتة

آسمانِ این دنیایِ بی رنگ طلوع کنی تا تو را ببینم .

مهدی جان ؛

می بینی که زاغ ها برای خوردن خونمان چگونه جشن گرفته اند .

خدا می بیند و تو هم می بینی که انسان ها کر شده اند .

وجدان ها مدت هاست که خفته است .

دلم گرفته است از این همه بی کسی .

از این همه غربت در میانِ دیوارهای آشنای خانه ام .

مهدی جان سالهاست که نخندیده ایم .

سالهاست که کودکانمان پیش از نوجوانی خاموش شده اند .

مهدی جان بیا و بر روی این همه تاریکی خطی از نور بکش .

بیا و آرامِ دلم باش ، بیا و پایانِ روز های سیاه ما باش .

مهدی جان

بیا و« فأ نُّ مع العسرِ یسریِ » دنیای خاموش و تاریکمان باش .

ای پادشه خوبان ، داد از غم تنهایی        

دل بی تو به جان آمد ، وقت است که باز آیی

روشن كن آن شمع هاي سياه عزا را

سر ده تمام مرثيه هاي سوگ بهار را

اينجا بهار قرباني می شود

آرام تر بخوابيد اي بيصدا

پروانه ميكارم در جاي جاي عبور تان

آه اي خدا بنگر اين روح ماست كه ميميرد

بنگر به ما بنگر اي تو همه كسم

اينجا اميد میمیرد

ما را ببين چه غريبيم و در سوگ

حتي "خدا" به سوگ نشسته است

لالايي ها را باد به تاراج برده است

خوابيده اي با چشمهاي باز بي لالايي مادر

امشب تمام شمع هاي عزايم را

اين عودهاي سيب سياهم را

امشب تمام خودم را به آتش ميكشم

ميريزند با شتاب اين اشكهاي من

آرامتر بخواب

من خود برايت صد لالايي خواهم خواند

    سرما که می‌خورم

    تو به جای من دارو بخور

    دکتر در سلول‌های تن من

    عکس تو را دیده است.

                   به خاطر ،خاطره های بارانی ،

                        به روی آفتاب بخند ،

                             لبخند بارانی

                  به خاطر ،خاطره های بارانی ،

                     به روی آفتاب بخند ،

                          لبخند بارانی

                 بسم الله الرحمن الرحیم

گفتی عفوم کن و به دل نگیر ،

تو را عفو کردم چون از تو جز نکویی ندیدم .

امّا به دل می گیرم از اینکه صدایت سالها مرا اسیر خویش کرد

و چشمانت بی خبر تمام ثانیه هایم را به زنجیر کشید .

به دل می گیرم که مهربانیهایت همه گیر شد

و دلت با همة بی مهریها هنوز مهربان است .

به دل می گیرم که چرا انسانها را با این همه بدی می بینی

و خوبیهایت را باز در طبق طلایی لبخندت نذر همه می کنی .

به دل می گیرم که همة آدمهای دورو بهشت را

در کعبه و پرده نویسی ِ روی سردر نقره ای و گرانقیمت حیاطشان می بینند و . . .

چگونه ، تو ، رندانه بهشت را از همة آنان که دلخوشِ تسبیحاتِ مکّارانه اند

و ریز و دُرُشتِ سفرِ پر از ریایشان را با آب و تاب

برای میهمانانِ دغل تر و شگم کشاده تر از خودشان تعریف می کنند ، . . . ربوده ای .

به دل می گیرم از تو که لبخندت دردناک ترین تنبیه بدهاست

و صدای نرم و آرامت تصلی بخشِ دلِ پشیمانِ همة آنانی است

که روزی تو را با تُندی از خویش رانده اند .

به دل می گیرم که چرا من و همه ، --- آفریده دستِ خداییم ،

 اما باور نمی کنم که خدا وند جز در روحِ تو ، ---

در روحِ بشر این زمانه ندمیده است .

و می ترسم که آسمان با دیدنِ چشمانِ پاکِ تو

روزی به خورشید خیانت کند .

تو را عفو می کنم

چون از تو جز نکویی ، جز نکویی ندیدم .    

                          (لبخند بارانی )

            بسم الله الرحمن الرحیم

 وقتی آهنگ دل انگیز صدایت ،

 آرام تر و لطیف تر از شالِ حریر مادرم قلبم را نوازش می دهد ،

 احساس می کنم اندکی بیشتر  از زمانِ قشنگِ رؤیاهام ،

 تو را دیرتر یافته ام .

 وقتی آغوشِ گرم تو مهربانتر از گرمی آفتاب ،

تنِ بی لیاقتم را در خود جای می دهد ،

 احساس می کنم اندکی بی طاقت تر از لحظة تلخ جدایی ،

بیشتر از لحظة دلتنگیِ غروبِ آخرین روز دنیا

 دلم برایت تنگ شده است .

 ای شرقی ترین طلوعِ غربِ زندگانیم

 دلم همیشه برایت تنگ می شود

 دلم همیشه برایت تنگ می شود

 طلوع قشنگ شرقی من

                       ( لبخند بارانی )

به نام خدا

امشب شبِ قشنگیهِ برگا با هر تکون باد روی زمین می زیرن 

وهوا سفید سفید شده .

برف مثل خورده شیشه های براق از آسمون می باره

و من این طرف پنجره باز دارم به تو فکر می کنم .

همیشه آرزو داشتم که یک بار دیگه منو تو با همدیگه بیرون بریم ،

دلم می خواست تویِ یه روز برفی منم کنارت بشینم و

با هم به اوج جاده بریم و دونه های سفید برف

مثل برف شادی رو سَرِمون بریزه .

دلم می خواست تو برام حرفهای قشنگ می زدی

و منم از اینکه کنارِتَم کُلّی کیف می کردم .

دلم می خواست منم حرف می زدم

و تو بازم اَزَم تعریف می کردی .

                         ( لبخند بارانی )

آخرین دفعه، باز آمدنم، یادت هست؟

بوی خاکُ ، زیر باران ماندنم، یادت هست؟

وقتی از پنجره بر چشم تو خندیدم

حالتِ، ساحل دریا شدنم، یادت هست؟

روزی از کوچه به تو، دست تکان می دادم

دستِ جا ماندهِ از آن پیرهنم، یادت هست؟

بوی بادُ ، بوی خاکُ ، بوی باران

جای خالی مرا، پژمرده شدنم، یادت هست؟

آخرین دفعه، بازآمدنم، یادت هست

لحظة، بر خاک شدنم، یادت هست

 با آن که شکسته ايم بر مي خيزيم

  عهدي است که بسته ايم  بر مي خيزيم

هر وقت که نام عشق را مي خوانند

هر جا که نشسته ايم برمي خيزيم